We praten volop over werkgeluk, mentale gezondheid en duurzame inzetbaarheid. Maar wat gebeurt er wanneer een medewerker iemand verliest? Wanneer verdriet, gemis en onzekerheid onderdeel worden van de werkdag? Verlies en rouw raken ons allemaal, maar op de werkvloer weten we er vaak moeilijk raad mee. Juist daar ligt een belangrijke kans voor organisaties om het verschil te maken.
Een goed event begint met de juiste match. Anouk hoort graag wat je wilt bereiken en helpt je een spreker te vinden die daarbij past. Met persoonlijk advies en vrijblijvende informatie over de mogelijkheden en tarieven helpt ze je verder.
Stel je voor. Een collega keert terug naar het werk na het overlijden van een dierbare. De eerste dagen is er aandacht. Een kaartje, een bos bloemen, misschien een paar warme woorden bij het koffieapparaat. Iedereen bedoelt het goed.
Maar na een paar weken gaat het gewone leven verder. De agenda loopt weer vol, deadlines komen dichterbij en de verwachtingen zijn hetzelfde als voorheen.
Alleen voor die ene collega is niets meer hetzelfde.
Hoe zorg je er als organisatie voor dat iemand zich ook ná die eerste weken gezien en gesteund voelt?
Begin november 2026 bracht vakbond CNV nieuwe onderzoeksresultaten naar buiten over rouw op de werkvloer. Onder 1.500 werknemers die in de afgelopen tien jaar een dierbare verloren, bleek dat 30 procent zich onder druk gezet voelde om sneller weer aan het werk te gaan. Vier op de tien hadden behoefte aan meer tijd om te rouwen dan hun werk toestond.
Misschien nog wel opvallender is dat 69 procent aangaf zich door het verdriet moeilijker te kunnen concentreren. Een kwart kampte met klachten die passen bij een burn out.
Deze cijfers laten zien dat verlies veel verder doorwerkt dan de eerste dagen na een overlijden. En toch verwachten we in organisaties vaak dat mensen na een bepaalde periode hun oude ritme weer oppakken.
Maar rouw houdt zich niet aan een planning.
Verdriet kan op onverwachte momenten naar boven komen. Tijdens een vergadering, op weg naar een afspraak of juist wanneer iemand even rustig achter zijn bureau zit.
En verlies gaat niet alleen over overlijden. Ook een scheiding, ernstige ziekte, het verlies van gezondheid of het wegvallen van een toekomstperspectief kan diepe rouw veroorzaken.
De vraag is daarom niet alleen hoeveel ruimte een medewerker krijgt om te rouwen, maar vooral welke ruimte er binnen de organisatie bestaat om mens te mogen zijn.
Spreker Manouk Schipper kent de impact van verlies uit eigen ervaring. Op haar vijftiende verloor ze haar broer. Een jaar later overleed haar vader en nog voor haar zesentwintigste verloor ze ook haar moeder.
Terwijl haar omgeving vooral een sterke jonge vrouw zag, worstelde Manouk met verdriet, overbelasting en het gevoel zichzelf steeds verder kwijt te raken.
Ze bleef doorgaan, totdat het niet meer ging.
Op haar eenentwintigste kreeg ze een zware burn out. Dat werd uiteindelijk een kantelpunt in haar leven. Met intensieve therapie, persoonlijke ontwikkeling en later een soloreis rond de wereld begon ze zichzelf opnieuw te ontdekken.
Vandaag gebruikt Manouk haar ervaringen om anderen bewust te maken van wat er achter iemands buitenkant kan schuilgaan.
Haar achtergrond als sociaal werker en coach helpt haar om persoonlijke ervaringen te verbinden met de uitdagingen van organisaties.
Want hoeveel medewerkers lopen dagelijks rond met een verhaal dat hun collega's niet kennen? En hoeveel leidinggevenden herkennen de signalen pas wanneer iemand volledig vastloopt?
Veerkracht is geen superkracht.
Dat uitgangspunt vormt de kern van Manouks boodschap. Veerkracht betekent niet dat je altijd sterk moet zijn of moeilijke gevoelens moet wegdrukken. Het betekent dat je leert voelen, grenzen herkennen en opnieuw verbinding durft te maken met jezelf en anderen.
Tijdens een lezing op het Markland College gebruikte Manouk een symbolische tas om haar verhaal tastbaar te maken.
Een tas die zichtbaar maakt wat mensen soms jarenlang met zich meedragen, zonder dat anderen het weten.
Een docent vertelde achteraf hoe diep de lezing de groep had geraakt. Deelnemers werden zich bewuster van de invloed die hun woorden en daden op anderen kunnen hebben.
Dat is precies wat een persoonlijk verhaal over verlies zo krachtig maakt.
Je kunt als organisatie allerlei protocollen ontwikkelen en afspraken maken over verlof. Maar werkelijk begrip ontstaat vaak wanneer mensen zich kunnen verplaatsen in de ervaringen van een ander.
Een verhaal als dat van Manouk maakt duidelijk dat de collega die altijd lacht, misschien verdriet meedraagt. Dat iemand die minder geconcentreerd lijkt, niet ongemotiveerd hoeft te zijn. En dat de medewerker die nooit om hulp vraagt, misschien juist degene is die deze het hardst nodig heeft.
Voor leidinggevenden is omgaan met rouw niet altijd eenvoudig. Hoe begin je een gesprek zonder opdringerig te zijn? Wat kun je vragen? En wanneer geef je iemand ruimte, zonder het gevoel te geven dat diegene anders behandeld wordt?
Veel leidinggevenden willen graag helpen, maar zijn bang om iets verkeerds te zeggen.
Daardoor ontstaat soms juist stilte.
Terwijl medewerkers niet altijd verwachten dat hun manager de juiste antwoorden heeft. Vaak willen ze vooral voelen dat er oprechte belangstelling is.
Een eenvoudige vraag als 'Hoe gaat het vandaag met je?' kan meer betekenen dan een uitgebreid gesprek waarin direct naar oplossingen wordt gezocht.
Ook is het belangrijk om te beseffen dat iedereen anders rouwt. De ene medewerker haalt steun uit het werk en de dagelijkse structuur. De ander heeft tijdelijk minder verantwoordelijkheden nodig. En weer iemand anders vindt het prettig wanneer collega's gewoon blijven vragen naar de persoon die gemist wordt.
Er bestaat geen standaardaanpak die voor iedereen werkt.
Dat vraagt om leiderschap waarin aandacht, vertrouwen en flexibiliteit vanzelfsprekend zijn.
Een lezing over verlies en rouw kan binnen een organisatie een bijzonder gesprek op gang brengen.
Manouk Schipper maakt met haar persoonlijke verhaal voelbaar waarom kwetsbaarheid en mentale gezondheid aandacht verdienen. Haar lezingen helpen medewerkers en leidinggevenden om signalen van overbelasting eerder te herkennen en opener met elkaar in gesprek te gaan.
Maar hoe zorg je ervoor dat die inzichten niet verdwijnen zodra iedereen weer achter zijn bureau zit?
Daar ligt een mooie kans om een inspirerende lezing te combineren met een verdiepende workshop voor leidinggevenden of teams.
Tijdens zo'n vervolg kun je met elkaar onderzoeken hoe jullie omgaan met ingrijpende gebeurtenissen. Durven medewerkers aan te geven dat het niet goed gaat? Weten leidinggevenden welke ondersteuning mogelijk is? En hoe blijven jullie betrokken wanneer het eerste moment van aandacht voorbij is?
Door daar samen concrete afspraken over te maken, kan een persoonlijk verhaal het begin worden van een blijvende cultuurverandering.
Niet omdat een lezing verdriet kan wegnemen, maar omdat meer begrip ervoor kan zorgen dat mensen hun verdriet minder alleen hoeven te dragen.
Bij Athenas geloven we dat de juiste spreker een onderwerp op een manier bespreekbaar kan maken die verder gaat dan alleen kennis overdragen.
Voor het thema verlies en rouw zijn er verschillende invalshoeken.
Manouk Schipper brengt de menselijke kant van verlies, mentale overbelasting en persoonlijke veerkracht dichtbij.
Rampenjournalist Jaap van Deurzen laat vanuit zijn jarenlange ervaring in conflictgebieden zien wat ingrijpende gebeurtenissen met mensen doen. Zijn verhalen maken duidelijk hoe belangrijk menselijkheid, verbinding en veerkracht zijn wanneer zekerheden wegvallen.
En theatermaker Nora Akachar brengt met haar achtergrond in storytelling, inclusie en culturele diversiteit een ander belangrijk perspectief. Want hoe we omgaan met verdriet en verlies wordt ook beïnvloed door onze achtergrond, ervaringen en culturele gewoonten.
De kracht zit in het vinden van een spreker wiens verhaal aansluit bij wat jullie organisatie nodig heeft.
Een zorgorganisatie waar medewerkers dagelijks met verlies worden geconfronteerd, heeft immers andere vragen dan een bedrijf dat na een ingrijpende gebeurtenis opnieuw verbinding binnen een team wil creëren.
Een goede lezing over verlies en rouw laat mensen anders kijken naar zichzelf en naar de mensen met wie ze dagelijks samenwerken.
Deelnemers ontdekken dat rouw zich niet altijd op een herkenbare manier laat zien. Ze leren waarom gedrag dat misschien afstandelijk, vermoeid of ongeïnteresseerd lijkt, soms een uiting kan zijn van verdriet.
Voor leidinggevenden ontstaat meer bewustzijn over hun eigen rol. Niet door therapeut te worden, maar door beter te luisteren, het gesprek open te houden en samen te kijken wat iemand nodig heeft.
En misschien wel het belangrijkste: medewerkers ervaren dat kwetsbaarheid niet tegenover professionaliteit hoeft te staan.
Want een organisatie waarin mensen zich veilig voelen om ook hun moeilijke momenten te delen, heeft een belangrijke basis voor vertrouwen en onderlinge verbinding.
We kunnen verlies niet voorkomen. En we kunnen verdriet niet oplossen met een goed gesprek of een inspirerende bijeenkomst.
Maar we kunnen wel bepalen hoe we met elkaar omgaan wanneer het leven moeilijk wordt.
Of we blijven vragen hoe het met iemand gaat, ook maanden na een verlies.
Of we ruimte maken voor verhalen die niet altijd gemakkelijk zijn om te horen.
En of we als organisatie durven erkennen dat achter iedere functie, ieder resultaat en iedere medewerker een mens schuilgaat.
Juist dat maakt het verschil tussen een organisatie waar mensen alleen samenwerken en een organisatie waar mensen zich werkelijk verbonden voelen.
Willen jullie binnen je organisatie meer aandacht besteden aan verlies en rouw? Bij Athenas helpen we je graag bij het vinden van een spreker die dit gevoelige onderwerp met warmte, diepgang en oprechte betrokkenheid bespreekbaar maakt. Of je nu een inspirerende lezing zoekt, een persoonlijke ervaring wilt delen met medewerkers of het management verder wilt helpen met een verdiepende workshop, we denken graag met je mee.
Neem vrijblijvend contact op met Athenas en ontdek welke spreker het beste aansluit bij jullie organisatie.
