Mijn grootste inzicht over geluk kwam niet toen mijn leven precies liep zoals ik hoopte. Ik zat niet met een piña colada op een tropisch strand of had net een promotie binnen gehakt. Nee, het kwam toen ik in elkaar zakte op de keukenvloer.
Een paar seconden ervoor sta ik nog gewoon bij het aanrecht. Ik til de waterkoker op en denk: heeft iemand hier stenen in gedaan?
Dan beginnen mijn handen te tintelen. Mijn armen. Mijn benen. Er dwarrelen zwarte vlekken door mijn zicht.
En voor ik het weet lig ik op de grond.
Ik kan niet bewegen. Ik kan niet praten. Ik denk: help, is dit het?
En waar ik het meest van schrok, is dit: ik vond het prima.
Ik was 21. En al meer dan tien jaar ziek. Ik was niet aan het leven, ik was aan het overleven. In de wachtstand, tot ik beter zou zijn.
Dan word ik opgetild. Mijn vader draagt me naar de bank. En daar besloot ik iets. Ik ga niet wachten tot ik beter ben. Ik ga geluk nú zoeken. Met dit lijf.
Misschien denk je nu: dit staat ver van mijn leven af. Dat hoop ik ook, want ik gun niemand zo'n moment op de keukenvloer.
En toch. Dat wachten zelf, dat kom ik overal tegen. In elke zaal waar ik sta, bij mensen bij wie het leven gewoon zijn gang gaat.
Als dit project af is, dan neem ik echt even rust. Als de reorganisatie achter de rug is, dan wordt het weer leuk. Als we de cijfers halen, dan gaan we het vieren. Als het na de zomer rustiger wordt, dan pak ik het weer op.
Klinkt logisch. Maar als ik dan vraag wat er gebeurde toen dat vorige project af was, blijft het even stil. Want er lag alweer een nieuw project.
Zo werkt het als, dan. Je zet je geluk in de wachtkamer, en die finishlijn schuift gewoon met je mee.
Denk eens terug aan iets wat je heel graag wilde. Die baan. Dat huis. Die ene reis waar je maanden voor spaarde. En het lukte.
Hoe lang voelde dat geweldig?
Het gaat een beetje zoals met een nieuwe telefoon. In week één loop je ermee te pronken. Een maand later is het gewoon 'je telefoon'. En in mijn geval eentje met een barst erin.
Ik kwam daar zelf op een onverwachte manier achter.
De twintigjarige Ank droomde van één ding: een leven zonder ziekte. Na acht uur slaap mijn bed uit kunnen stappen, uitgerust. Me aankleden om iets te doen dat niet in mijn slaapkamer plaatsvond. In de spiegel kijken en denken: ik heb zin in vandaag.
En jaren later kwam die droom uit.
Was ik gelukkig? Ja. En toch kwam er een moment dat gewoon opstaan gewoon werd. Bizar hè. Iets waar ik de helft van mijn leven van had gedroomd, was ineens normaal. En mijn hoofd kwam meteen met nieuwe signalen: je kunt méér. Reizen, carrière maken, een boek schrijven.
Dat heet hedonic adaptation: je brein raakt gewend aan wat je hebt. In het begin voelt iets nieuws geweldig, maar je systeem schakelt vanzelf terug naar normaal. En voor je het weet ben je alweer op zoek naar het volgende. Nog één stap. Nog één mijlpaal. Dán ben je er.
Je bent dus niet ondankbaar of ongeduldig. Je wacht alleen op iets dat op deze manier nooit komt, want die finishlijn blijft altijd een stukje voor je uit lopen.
Wat heb je nodig: twee minuten, een pen en je agenda.
Schrijf je als, dan zin op. Die ene die je het vaakst denkt. Begin met: als… dan…
Kijk naar wat er achter die dan staat. Wat wil je daar eigenlijk voelen? Rust, trots, tijd met de mensen van wie je houdt, ruimte in je hoofd?
Zoek de allerkleinste versie die deze week al kand doen. Niet die verre vakantie, maar een halfuur in de zon zonder telefoon. Niet het teamuitje in december, maar taart bij het overleg van donderdag.
Zet hem in je agenda. Met een tijd erbij, anders wordt het weer een… dan.
Geef je leiding aan een team? Doe deze oefening eens hardop in je overleg. Vraag waar iedereen op zit te wachten, en wat daarvan deze maand al kan. Je hoort dingen die je anders niet hoort.
Ik ben gaan zoeken naar geluk. En weet je wat ik vond? Niks groots, niks bijzonders.
Geluk zit in kleine, 'vanzelfsprekende' hoekjes. In dingen die we eigenlijk stiekem wel weten. Alleen doen we het vaak niet. Want hè, eerst moet het even rustiger worden.
Maar juist dat wachten is wat geluk tegenhoudt.
Welke als, dan ga jij deze week tackelen?
Liefs, Anke
P.S. Ik zit trouwens nog steeds niet op dat tropische strand met een piña colada in mijn hand. Ik zit aan mijn keukentafel, met een kop koffie en mijn laptop. En dat maakt mij dolgelukkig!
Anke van den Bos is spreker en auteur van het boek Lichtpuntjes spotten. Ze geeft keynotes en workshops over geluk in moeilijke tijden, voor teams die altijd aan staan. Wil je haar bij jouw evenement of team? Neem contact op met Athenas.
Bronnen
Lyubomirsky, S., Sheldon, K. M., & Schkade, D. (2005). Pursuing happiness: The architecture of sustainable change. Review of General Psychology, 9(2), 111–131.
Sullivan, D., & Hardy, B. (2021). The gap and the gain: The high achievers' guide to happiness, confidence, and success. Hay House.
Boeking en aanvraag
Boek Anke van den Bos voor jouw evenement
Waarom wachten op later als geluk vandaag al klein kan beginnen? Anke van den Bos laat zien hoe je de als dan valkuil doorbreekt en bewuster leeft.
Geluksexpert, auteur en vrolijke stuiterbal die organisaties helpt vieren wat er al wél is: voor meer werkgeluk en minder druk, druk, druk.
