AI kan tegenwoordig complete speeches schrijven, maar kan het ook een zaal raken? Spreker Niek van den Adel legt met humor en persoonlijke voorbeelden uit waarom echte verhalen, menselijke verbinding en een beetje imperfectie juist in het tijdperk van AI belangrijker zijn dan ooit.
“Papa, heb jij dit zelf geschreven?”
Mijn dochter leest over mijn schouder mee. Ze kijkt naar het scherm. Dan naar mij. Dan weer naar het scherm.
“Nee toch?”
Betrapt.
Ik moet u dus iets opbiechten. Deze column heb ik deels met AI geschreven. Ja, u leest het goed. Een column over AI, geschreven met AI. Het is net zoiets als een boek over veerkracht schrijven en dan chagrijnig worden van een beetje regen. Zou ik nooit doen. Ahum.
Maar goed. De toekomst van spreken? Die wordt alleen maar echter, sterker nog belangrijker dan ooit. Ik doe hier als spreker maar ook als oprichter van de speakersclub veel onderzoek naar. Als AI je teksten kan maken, wordt je creativiteitsspier het allerbelangrijkste. Daar komen ze. Vijf dingen, plus een bonus.
Mensen willen iets echt zien. Echt voelen. Echte verhalen horen. Zonder dat er een computer aan heeft zitten sleutelen. Let je even op dagvoorzitters…
“Wie zich vergeet voor te bereiden, bereid zich voor om vergeten te worden”
Ik zie steeds vaker sprekers vóór mij het podium op gaan met een speech die volledig door AI is geschreven. Of de directeur die besluit de dubbele ontkenningen (die we allemaal kennen) letterlijk op te lepelen. Of de spreker die zijn structuur ontleed aan AI. Keurig opgebouwd. Drie kernpunten. Een mooie conclusie. Na vijf minuten ligt de zaal in coma.
Ik noem het promptproza.
People are suckers for stories. Gebruik ze dan ook, de mooiste verhalen zitten in je beste en slechtste ervaringen en dat maakt je mens. En dus prettig om naar te luisteren.
Er mogen/moeten fouten in zitten. Sterker nog: daar zit vaak het mooiste stuk.
Toen ik de eerste versie van deze column las, dacht ik: dit is te netjes. Dit heb ik niet geschreven.
Op het podium ben ik weleens een zin kwijt. Dan kijk ik de zaal in. De zaal kijkt naar mij. Ik kijk terug.
“Waar was ik?”
Bam. Hardste lach van de avond. Of: “Helpen jullie mij weer even de structuur te vinden?” Een AI raakt nooit een zin kwijt. Daarom onthoudt ook niemand er een.
Een AI kan prima een grap vertellen. Alleen weet hij niet wanneer. (okay en ook niet hoe)
Ik zie het elke keer weer bij mijn eerste rolstoelgrap. Mensen weten niet of ze mogen lachen. Ze kijken naar mij. Dan naar hun buurman. Dan weer naar mij. Zei die nu echt dat ze subsidie op hem kregen?
Op dat moment geef ik een knipoog. Dan mag het. In humor zit het onverwachte, creativiteit en meer.
Mijn dochters gebruiken ChatGPT voor hun huiswerk. Dat leren ze tegenwoordig gewoon op school. Prima. Ik gebruik het zelf ook. Betrapt, weet u nog?
Maar het gaat steeds meer om zelf leren nadenken. AI is een handig hulpje om dingen uit te zoeken. Het bedenken, het voelen en het overbrengen moet je zelf doen. Dat is een spier. En een spier moet je trainen. En als AI dingen beter kan dan jij, wie ben je dan nog als mens? Dat is de boodschap is die steeds vaker te horen is op het podium.
Als spreker wordt het je taak om je publiek weer te laten voelen. Zodat ze in beweging komen. Letterlijk. We zitten in een soort tussenfase , waarin we ons afvragen wie we zijn, wat we hier doen en waarom we doen wat we doen.
Nou geloof me, tegen de tijd dat je dat weet, wil je nog één ding. En dat is jonger zijn…
Dus de kracht van storytelling, weer kunnen voelen en mensen in verbinding brengen daar zit de crux. Verbinding wil je voelen met een ander mens. Met een computer heb je hooguit een goede wifi-verbinding. En zelfs die valt weg zodra je hem nodig hebt.
Vraag een AI wat regen is en u krijgt een prachtig antwoord. Hoeveel millimeter. Waar. Wanneer. Waarom het in Nederland altijd net begint als je de auto uit stapt.
Maar een AI weet niet hoe het voelt als al dat water in je schoot valt. Ik wel. Ik haat regen. Ik kan me elke keer omkleden als dat gebeurd. Maar u snapt mijn punt. AI weet niet hoe de regens voelt. Mijn publiek wel. Als er weer een reorganisatie komt, of een project wat niet lukt, of die medewerker die weer ziek is.
En juist dat verhaal, over die natte schoot op weg naar het podium, raakt mensen. Kennis kun je opzoeken. Gevoel moet je meemaken.
Here’s the trick: laat die AI je vragen stellen, je spelling checken en desnoods de regen voorspellen. Het verhaal maakt u zelf mee.
En mocht u tijdens het lezen van deze column toch even zijn weggedommeld: dat was het stukje dat de AI heeft geschreven.
“Welk stukje dan, papa?”
Geen idee. Ik was ook even weg.
Boeking en aanvraag
Stuur hier een boekingsaanvraag voor Niek van den Adel
Heb je genoten van de blogpost en ben je geïnspireerd? Goed nieuws! Je kunt Niek van den Adel boeken voor jouw evenement. We denken graag met je mee om de lezing perfect aan te laten sluiten bij jouw doelstellingen. Neem vandaag nog contact met ons op en ontdek de mogelijkheden. We horen graag van je!
Mr. Featherforce gebruikt zijn persoonlijke verhaal en wetenschappelijke inzichten om mensen en organisaties te inspireren tot echte veerkracht.
Generaties
Carmen van de Beek
Politiek
Kiki Bakker
Talentontwikkeling
Wiko
Werkgeluk
Anke van den Bos
