Ik was een jaar of tien toen ik voor het eerst op een podium stond, in een veel te grote broek en schoenen die niet van mij waren, als clown in een voorstelling waar niemand in de zaal precies wist wat er ging komen. Ik ook niet. Maar het voelde goed, dat weet ik nog wel — de lichten, de gezichten die naar mij keken, het gevoel dat er iets van mij werd verwacht en dat ik dat kon geven.
Later werd het groter. Ik ging goochelen en later werden de trucjes ingeruild voor grote spectaculaire illusies. Ik trad op in theaters in binnen- en buitenland, voor zalen vol met mensen die met open mond keken naar dingen die niet konden maar toch gebeurden. Jarenlang stond ik op dat podium en jarenlang vond ik het geweldig, tot ik op een avond in de coulissen stond, vlak voor mijn opkomst, en merkte dat er iets niet klopte. Niet met de truc, niet met het publiek, maar met mijzelf. Het kompas stond stil. Ik wist niet meer waarom ik daar stond, alleen nog dat ik er altijd had gestaan. Ik ben die avond gewoon opgelopen, het podium op, de lichten in. Maar het was duidelijk een van de laatste keren.
Tegenwoordig spreek ik voordat ik een masterclass of presentatie geef veel met mensen die leiding geven — aan teams, aan organisaties, soms aan zichzelf — en ik vraag ze weleens, ergens in een gesprek, wat ze écht belangrijk vinden. Niet professioneel, niet strategisch, maar gewoon als mens. Het valt me op hoe vaak het dan even stil wordt, niet omdat ze het niet weten, maar omdat ze het al zo lang niet meer hardop hebben gezegd. Niet aan een ander, en ook niet aan zichzelf. De agenda was vol, de deadlines klopten aan, je kent het wel, en ergens onderweg zijn ze opgehouden met luisteren naar wat er onder dat alles zat. Heel eerlijk: ik herken het. Ik heb het zelf ook gedaan, langer dan ik nu zou willen toegeven.
Tijdens mijn masterclasses doe ik soms een experiment zonder modellen of matrices, gewoon vertragen, stilzitten, nadenken over wat je werkelijk belangrijk vindt zonder dat iemand je dat vertelt. Je mag het opschrijven. Wat er dan gebeurt vind ik elke keer weer bijzonder: mensen worden zachter in hun gezicht, alsof er iets loslaat wat ze al een tijdje vasthielden zonder het te weten, alsof ze iets terugvinden wat ze niet eens wisten dat ze kwijt waren. Deze kernwaarden hoef je niet te bedenken. Ze zijn er al. Je hoeft alleen even te stoppen met alles wat ze overstemde.
Verbinding met anderen begint, denk ik, op een plek waar we opvallend weinig tijd doorbrengen — bij onszelf. Niet als zweverig idee, maar heel praktisch: als jij niet weet waar je voor staat, hoe weet een ander dat dan? Als jij jouw eigen grenzen niet voelt, hoe kun je die dan uitspreken? Het kompas opnieuw instellen is geen grote ingreep, geen retraite of levensverandering, maar een klein moment van stilte in een dag die daar eigenlijk geen ruimte voor laat. Die ruimte komt niet vanzelf. Dat weet ik uit ervaring, en uit een avond in de coulissen van een theater waarvan ik de naam al lang ben vergeten, met lichten die al aan waren en een publiek dat wachtte op het moment dat ik een van mijn danseressen zou gaan doorzagen…
Wil je jouw publiek laten ervaren wat er gebeurt wanneer hoofd, hart en aandacht samenkomen?
Een keynote of masterclass van Georges Hilaul is geen standaard presentatie, maar een ervaring waarin deelnemers hun eigen kompas opnieuw leren voelen.
📞 Bel 030 80 80 884
📩 Of vraag vrijblijvend informatie aan via Athenas.nl
Boeking en aanvraag
Stuur hier een boekingsaanvraag voor Georges Hilaul
Heb je genoten van de blogpost en ben je geïnspireerd? Goed nieuws! Je kunt Georges Hilaul boeken voor jouw evenement. We denken graag met je mee om de lezing perfect aan te laten sluiten bij jouw doelstellingen. Neem vandaag nog contact met ons op en ontdek de mogelijkheden. We horen graag van je!
Master Connectionist verbindt hoofd, hart en publiek met onnavolgbare experimenten die raken, verwonderen én aanzetten tot actie.
Sport
Allard Lindhout
Mindset
Daan Jensen
Persoonlijke groei
Chatilla van Grinsven
Sport
Anouk Hoogendijk
