Wanneer het vuur in je team langzaam dooft
Voel je dat het vuur in je team langzaam dooft?Het begint subtiel. Minder energie in meetings, minder initiatief, meer moeten in plaats van willen. Ik noem dit ook wel de enthousiasme-crisis en geloof me: Elk bedrijf heeft hier mee te maken.
De enthousiasme-crisis in organisaties is niet iets dat je op één dag ziet gebeuren, het sluipt binnen, langzaam maar gestaag. Tot je plotseling merkt dat je team nog maar op de automatische piloot draait. De cijfers liegen er niet om: meer dan de helft van de Nederlanders kampt met stressgerelateerde klachten. Het ziekteverzuim blijft stijgen.
Oké wellicht herken je niet alles wat ik schrijf, maar je herkent het vast dat je merkt…
“Zo, er mag wel even wat nieuwe energie in het team komen!”
De oplossing ligt niet in nóg een teambuilding of programma. De
oplossing zit dieper. In iets wat we allemaal bezitten, maar wat langzaam wordt uitgegumd in onze maatschappij van 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'.
De vergeten kracht: enthousiasme
Denk terug aan die docent op de middelbare school die je nooit vergeet. Die leraar wiens ogen straalden wanneer hij over zijn vak sprak. Die zonder moeite een hele klas meekreeg in complexe materie, simpelweg omdat zijn passie aanstekelijk was. Wat die docent had, was geen geheim trucje of pedagogische methode. Hij bezat de kracht van echt enthousiasme.
En toch wordt enthousiasme op de werkvloer vaak gezien als iets kinderachtigs, onprofessioneel zelfs. We dempen onze passie, we houden ons enthousiasme in check, bang om als naïef of overdreven over te komen. Daarmee gooien we letterlijk ons grootste kracht weg.
Want enthousiasme is geen oppervlakkige emotie. Het is een oerkracht – vergelijkbaar met een vulkaanuitbarsting die alles transformeert wat die aanraakt. Althans, zo omschrijf ik enthousiasme. Groots, mooi, sterk! En dat probeer ik de rest van de wereld duidelijk te maken. Enthousiasme is een kracht dat zorgt voor:
- Doelgerichtheid met energie: enthousiaste medewerkers werken niet alleen harder, ze werken slimmer, met meer focus en volharding
- Sociale verbinding: enthousiasme is besmettelijk en creëert een positieve spiraal van creativiteit en betrokkenheid in teams
- Mentale veerkracht: mensen met enthousiasme hebben meer weerstand tegen stress en een lager ziekteverzuim
De remmers die je niet ziet
Maar waarom dooft dat vuur dan? Waarom raken organisaties hun enthousiasme kwijt? Waarom is er die enthousiasme-crisis?
De grootste enthousiasme-remmer is vaak onzichtbaar: de cultuur van moeten. Eindeloze deadlines, vergaderingen waarin mensen zich afvragen wat ze daar eigenlijk doen, en vooral die onuitgesproken verwachting van gematigdheid. Maar ook: Wanneer is er voor het laatst gevraagd: Waar word je enthousiast van? En kunnen we met zes van dat enthousiasme in het team doen?
Wat als je organisatie niet langer draait op stress en discipline, maar op enthousiasme?
Dit betekent niet dat iedereen plotseling moet springen van enthousiasme. Het betekent wel: bewust ruimte maken voor wat mensen écht raakt. Voor wat ze werkelijk willen bijdragen. Voor echte menselijke verbinding in plaats van oppervlakkige teambuilding.
Want wanneer mensen vanuit hun enthousiasme werken, gebeurt er iets magisch:
Hun hele houding verandert, ze worden een prikkel voor positieve verandering. Ze krijgen meer energie in plaats van uitgeput te raken. Ze trekken anderen mee in hun passie, waardoor de dynamiek in teams compleet transformeert
De vraag is niet óf enthousiasme een verschil maakt… dat doet het altijd.
De vraag is: durven we als organisatie de ruimte te maken voor deze kracht?
Geïnspireerd door het boek 'De Enthousiasme-Revolutie' van Lienke de Jong, een oproep om de kracht die iedereen bezit maar niemand je ooit leerde gebruiken, eindelijk te omarmen.