In mijn carrière speelde ik in Amerika, Canada, Mexico en Taiwan. Overal moest ik me opnieuw uitvinden: aanpassen aan de cultuur, respectvol zijn naar de mensen en tegelijkertijd trouw blijven aan mijn eigen identiteit. Pas toen ik leerde schakelen tussen die werelden, begreep ik wat echte samenwerking betekent.
Het meest indringende voorbeeld kwam in mijn tijd bij de Seattle Mariners. In ons team ontstond langzaam een tweedeling tussen de Amerikaanse spelers en de Latino’s. We reden vaak ’s nachts tien uur in een bus na een wedstrijd. Waar de Amerikanen wilden slapen, draaiden de Latino’s harde muziek — laat in de nacht of vroeg in de ochtend. Twee ritmes, twee realiteiten, en steeds meer frustratie.
Ik stond zelf vaak aan de kant van de Amerikanen, want rust in zo’n bus was goud waard. Maar ik zag ook hoe de sfeer verslechterde. We waren geen team meer; we waren twee eilanden in één kleedkamer.
Op een gegeven moment vroeg ik een van de Latino-spelers, José, om naast me te komen zitten. Ik wilde het begrijpen. Zijn antwoord veranderde alles.
Hij vertelde over Cuba. Over vluchten met een speedboat. Over vrienden die verdronken of werden teruggestuurd. Over het feit dat hij zijn familie nooit meer kon zien. Over hoe elke Latino in dat team een onvoorstelbare reis had gemaakt om daar te mogen zijn — en dat ze het leven daarom elke dag wilden vieren.
Op dat moment viel het kwartje. Wat voor de één “herrie” was, was voor de ander een vorm van overleven. Een ritueel om verbonden te blijven met waar ze vandaan kwamen.
Vanaf daar hebben we het anders aangepakt. We brachten de werelden bij elkaar.
De Amerikanen leerden onze Latino’s kennen buiten het veld: samen koken, mee naar reggaetonclubs, hun energie voelen. En andersom gingen de Latino’s mee naar steakhouses, country-evenementen en plekken waar de Amerikanen ontspanden.
Door in elkaars wereld te stappen, maakten we de stap naar echte verbinding. Geen compromis, maar common ground. Geen frictie, maar respect.
In deze talk laat ik zien hoe je:
cultuurverschillen inzet als strategische krachtbron;
misverstanden doorbreekt vóór ze conflicten worden;
nieuwsgierigheid belangrijker maakt dan oordeel;
teams bouwt waarin iedereen zichzelf kan zijn én elkaar begrijpt;
leiderschap toont zonder titel — alleen door moed, gesprek en empathie.
Dit is geen theoretisch model. Het is een geleefde ervaring. Een verhaal dat direct toepasbaar is in bedrijven waar diversiteit groot is, samenwerking onder druk staat of teams zoeken naar een gezamenlijke identiteit.
